کنايه به علاقه مي زند که ما فردايِ راستينِ همين امروز رو به رويايِ توييم .

که پروانه يِ هم صحبت امروز با گلِ سرخ و نيلوفر ،

شب که از راه برسد مي شود هيهاتِ شمع و

سوختنِ بالِ رنگارنگِ همين سمتِ سرنوشتِ ما .

که نزديک ترين کسانمان هم از شکستنِ شاخه يِ رازقي در اين گرگ و ميشِ دمدمايِ نارنجيِ غروب

شمشيرِ دورويِ ملامت به کمر بسته ،

رجز خوانِ رو به باغ و رو به همين يک کَمَک انحنايِ روشني شده اند .

که غارت گرانِ احوالِ نزديک به سقوط و شهادتِ ما ،

دل به تاراجِ همين دلِ شکسته ، بسته اند .

 ما که همه چيز را باخته ايم ،

اين شکسته بسته که قابلِ شما را ندارد .